Consortia nieuws

Ervaringsverhaal

Ervaringsverhaal

Hondjes

Eigenlijk krijgen we bijna nooit aanvragen om hulp te verlenen bij mensen met psychiatrische problemen. Dus toen de vraag om hulp kwam bij mevrouw P., was dat wel een uitdaging voor mij als vrijwilliger. Ze is een vrouw van rond de 50, met Borderline, ADHD, autisme, anti sociaal gedrag en smetvrees. Mevrouw P. heeft uitgezaaide kanker en is in de terminale fase. Door haar problemen hebben al meerdere thuiszorgorganisaties hulp aan haar afgebouwd. Ook sociaal spelen die problemen haar parten. Gelukkig heeft ze 2 hondjes, die alles voor haar betekenen. Daarom wil mevrouw P. ook graag thuis blijven en niet naar een hospice.  

Ze heeft om hulp gevraagd in de avonden en op een natte, donkere avond bel ik bij haar aan. Ze doet zelf open in haar peignoir en begint meteen te commanderen dat ik mijn schoenen uit moet doen. Zelf kruipt ze weer in bed. Haar bed staat in de kamer. Ze heeft veel pijn zegt ze en vertelt dat ze meer morfinepillen mag nemen, maar dat ze dat niet wil want dan wordt ze te suf en duizelig en is ze bang te vallen. Ook vertelt ze dat ze bang is om alleen te zijn. Vooral 's avonds. Er staat een grote wasmand met wasgoed op de bank. Ik begin de was maar te vouwen en er ontspint zich een gesprek. Eigenlijk is het een heel normaal gesprek: over het leven en waar ze spijt van heeft. Wie ze nog over heeft om zich heen. Dat ze nog telefonisch contact heeft met haar ex. Dat ze zich niet voor kan stellen om al heel gauw dood te zijn. En vooral hoe het dan moet met haar hondjes. Als we zo praten denk ik verbaasd: is dit nu de vrouw met al die diagnoses? Voor mij is zij gewoon een kwetsbaar mens met behoefte aan een beetje warmte en troost in deze voor haar zo moeilijke tijd.

Ik was wat spulletjes af in de keuken, maar dat zint haar niet en snel komt ze het bed uit om het over te doen. Ook begint ze weer te commanderen. Er moet een was gedraaid worden en dat moet op een bepaalde manier. Ze wankelt op haar benen maar geeft niet op. Er moet en zal hoe dan ook gewassen worden. 

Aan het eind van de avond moeten de hondjes worden uitgelaten en ik ga op pad. Ik gniffel en zie mezelf bij wijze van spreken lopen met twee wildvreemde hondjes in de stromende regen. Als ik terug kom, krijg ik vanuit de kamer opdrachten toegeroepen. De poten van de hondjes moeten eerst worden schoongemaakt, ze moeten worden afgedroogd, ze moeten eten en dan mogen haar kleine schatjes even bij haar komen. Zolang het nog kan!!! 

Als ik de deur achter me dicht trek, denk ik wat zijn er toch veel verschillende mensen. Achter elke voordeur wacht je een ander verhaal. Dat is het fijne van vrijwilliger zijn.

Auteur: