Consortia nieuws

Ervaringsverhaal - Als de verpleegkundige op de stoel van de patiënt komt

Ervaringsverhaal - Als de verpleegkundige op de stoel van de patiënt komt

Dat overkwam Mariëlle Soet. In dit interview vertelt zij haar verhaal.

Kan je vertellen wie ik voor mij heb?

Ik ben Mariëlle Soet. Ik ben geboren in 1960 en ben moeder van twee volwassen kinderen. Mijn talent is verbinden. Ik ben een mensenmens; ik verbind mij in ieder contact steeds heel bewust in het moment met de andere mens. Ik ben verpleegkundige in de palliatieve zorg en werk al 14 jaar in hospices. Daarnaast ben ik ook actief (geweest) als leraar verpleegkunde, yogadocent, counselor en coach.

In 2014 kreeg je zelf borstkanker. Wat heeft deze ervaring jou als professional in de palliatieve zorg geleerd?

Het heeft mij geleerd dat ik, ondanks opleidingen, er in werkelijkheid  ‘geen bal vanaf wist’. Hoe het is om patiënt te zijn, hoe het is om je eigen sterfelijkheid onder ogen te komen, hoe het is om in die molen van onderzoeken, wachten, uitslagen, medische missers (verkeerde diagnose), verpleegkundige missers (“O, wat fijn dat uw andere borst ook meteen geopereerd is” shock… “ach nee dat was bij die andere mevrouw.”) terecht te komen. Hoe het is om zo intens moe te zijn.

Waar heb ik,  al die jaren werkzaam in de palliatieve zorg,  de arrogantie vandaan gehaald om te denken dat ik maar iets begreep van bijvoorbeeld de intense vermoeidheid bij kanker, van pijn, van verdriet, van eenzaamheid?

Hoe het is alsof je ineens geen ‘Mariëlle’ meer bent maar ‘gereduceerd’ wordt tot kankerpatiënt waarop de mensen om je heen (onbewust) reageren vanuit hun eigen referentiekader, vanuit hun eigen angst, boosheid, verdriet of goed bedoelde bezorgdheid, in plaats van op de unieke mens die ík ben.

Wat was het een zegen toen een enorme stortbui mij, met pruik op mijn hoofd, een café in joeg, wat een verademing. Ik was ineens weer een vrouw naar wie gekeken werd, een vrouw met wie een schrijver een mooi gesprek aan ging, ik was weer even Mariëlle en geen kankerpatiënt meer!

Hoe zou jij jouw eigen ervaring als patiënt willen inzetten bij je werk als professional in de palliatieve zorg?

Mijn missie is om deze ervaring ten volle te benutten en uit te dragen. Het gaat bij mij juist om deze hele persoonlijke ervaring die van mij de ervaringsdeskundige maakt die ik ben.  Door te delen van wat ik heb ervaren, wil ik bijdragen aan de ontwikkeling van professionals in de palliatieve zorg, de begeleiding van verpleegkundigen en artsen, de samenwerking tussen de professionals en de verbetering van het onderwijs in het palliatieve gebied.

Wat vind je hierin belangrijk?

Dat het mag gaan om die hele eigen kostbare bijzonderheid van ieder mens en veel minder om de organisatie, de zorgverzekeraar, de protocollen, tijd en geld. Dat het juist mag gaan om de professional met zijn eigen talent, die handelt vanuit het bewustzijn van de mens die hij is. Dat juist de patiënt gezien wordt in de mens die hij is en de zorg krijgt die daar bij past. Ik hoop ten zeerste dat alle ervaringen van professionals, die op de stoel van de patiënt hebben gezeten, mogen bijdragen aan hoogwaardige(r) palliatieve zorg. Zorg waar het allemaal om de liefdevolle unieke mens, achter de patiënt, achter de professional, mag gaan.

Auteur: