Consortia nieuws

Ervaringsverhaal - "Samen bidden en samen huilen"

Ervaringsverhaal - "Samen bidden en samen huilen"

Ervaringsverhaal

"Samen bidden en samen huilen"

De coördinator van onze afdeling van de Vrijwillige Palliatieve Terminale Zorg belde me met de vraag om naar mevrouw B te gaan. Mevrouw was 76 jaar en had een hersenbloeding gehad; af en toe was ze ook een beetje warrig. Meneer B had het dringend nodig om af en toe even weg te kunnen gaan, want hij zorgde alleen voor zijn vrouw. Het echtpaar had geen kinderen. Ik moest er éénmaal per week naar toe.

Om bij het huis te komen, moest je over een witte, houten loopbrug het water oversteken. Meneer B deed open. Toen ik de woonkamer binnen kwam zag ik mevrouw B liggen in een ziekenhuisbed. Alle kasten stonden open, alle laadjes waren open. Meneer zei tegen zijn vrouw: "Riet, ik ga nu een paar uurtjes weg en Thea blijft bij je. Hij zei tegen mij: mijn vrouw houdt erg van een paar hapjes ijs en een stukje fruit. Dat gaat makkelijker want ze kan moeilijk slikken en moeilijk praten.”

Toen meneer B weg was, probeerde ik natuurlijk een gesprek met mevrouw B aan te knopen, maar ze antwoordde niet. Ik vroeg of ze een hapje ijs wilde: geen antwoord. Ik vroeg of ze een slokje wilde drinken: geen antwoord. Het leek wel of ze me "straal" negeerde.

 Ik vond het niet prettig dat er helemaal geen respons kwam, want toen Meneer B weer terug kwam, ging het anders. "Hallo Riet, hier ben ik weer" en hij gaf haar een kus. "Heb je het gezellig gehad met Thea?" "Wil je wat drinken Riet?” Ze antwoordde gretig met ja. "Wil je wat ijs?" Heel gretig ja. "Meisje wil je een biertje?” “Jaaaaaaaa” antwoordde mevrouw B. Zo ging het een aantal weken door. Mij negeerde ze volkomen als ik kwam. Ze hield haar ogen stijfdicht. Ik wist gewoon niet wat ik zou doen. Ik houd er niet van om zo maar wat te zitten. En ik gunde meneer zijn uitje zo, want het ziekbed van mevrouw duurde nu al zo lang. Een aantal maanden geleden, leek het er op dat mevrouw  zou overlijden en was meneer er op voorbereid. Zelfs de rouwkaarten waren al klaar. Maar als door een wonder knapte mevrouw weer een beetje op. Het afgelopen jaar kwam ze echter niet meer uit bed.

Meneer B was zo ontzettend lief voor zijn vrouw. Hij verwende haar met alles. Ook met de schoonfamilie was het contact heel erg goed. Ik hoorde de schoonzus zeggen dat ze meneer hielp door voor hem te strijken. Dat was een idee voor mij. Als mevrouw B haar ogen stijf dicht bleef houden, ging ik naar boven om de was te strijken. Zo ging het een aantal weken. Op een keer kwam ik naar beneden en vroeg ik mevrouw  of ze een hapje wilde. Tot mijn verbazing zei ze ja en begon opeens heel erg hard te huilen. Ik vroeg “Wat is er wijffie?” “Ik wil dood” zei ze. "Kees is maar weg en ik lig hier maar, ik lig hier maar. Ik wil dood." Ik schrok van de reactie. Ze leek wel een beetje jaloers op haar man. Ik zei tegen haar: "het is hartstikke moeilijk voor je, maar gun Kees dat nou. Hij heeft het ook moeilijk en heeft het zo nodig om er af en toe even uit te zijn". Hiermee had ik kennelijk haar vertrouwen gewonnen want vanaf dat moment begon ze te praten.

Toen Meneer B terugkwam, vertelde ik hem in de gang wat er was gebeurd en dat zijn vrouw zo moest huilen. Samen gingen we terug de kamer in en werd er verder gepraat. Hij huilde, zij huilde. Doe dan maar eens je best om zelf niet te huilen. Mijn tranen prikten ook in mijn keel.

De volgende weken hoorde ik steeds meer van Mevrouw B. Ze vertelde uit wat voor gezin ze kwam. Ze hadden thuis een bakkerij. Ze had 5 broers. Steeds weer voelde ik wat een liefdevolle familie dit was.

Toen ik die week kwam om Meneer B. af te lossen, was mevrouw B erg verdrietig. Op een gegeven moment vroeg ze: “Wil je met me bidden Thea?" Mevrouw was  "goed" katholiek. Ik ben zelf ook katholiek dus bad ik met haar het "Onze Vader" en "Wees gegroet". Mevrouw huilde intussen tranen met tuiten, maar ook ik hield het niet droog. "Samen bidden en samen huilen". Toen kwam meneer thuis. Hij reageerde in eerste instantie geschrokken, maar daarna toch dankbaar. Zijn emoties zaten ook hoog met oog op het komend overlijden van zijn vrouw. Hij bood me een glas wijn aan en ik besloot die niet af te slaan. Samen dronken we een glaasje en praatten nog wat na.

Daarna ging het langzaam achteruit. Mevrouw B reageerde steeds minder. Meneer B maakte allerlei lekkere kleine hapjes en drankjes klaar voor zijn vrouw. Hij perste sinaasappels uit en zeefde die zelfs door een panty om te zorgen dat er echt geen velletje meer inzat. Meneer  wilde zo graag iets doen voor zijn vrouw. Het was zijn manier om zijn liefde voor zijn vrouw te tonen. Uiteindelijk belde hij om te zeggen dat hij niet meer weg kon. Mevrouw is kort daarna rustig overleden. De familie legde haar zelf af en verzorgde ook de afscheidsdienst. Het was een prachtige, liefdevolle begrafenis.

Wat vooral bij me blijft hangen is de houding van Meneer B. Hij was zo lief. Op de rouwkaart stond ‘Meisje, jouw Kees bedankt je voor je intense liefde.’ Zo willen we toch allemaal wel herdacht worden, of niet soms?

Auteur: